"Ik koos voor mezelf en heb nooit meer omgekeken."

Zes jaar geleden ben ik vanuit Suriname naar Nederland verhuisd, speciaal voor mijn studie. Ik ben een transvrouw. Door mijn eigen zorgvraag ben ik enorm gemotiveerd om bij te dragen aan het verbeteren van de genderzorg.

Al op hele jonge leeftijd wist ik dat ik queer was. Ik had er alleen nog geen naam voor. Op mijn vierde droomde ik ervan een prinses te zijn. Maar in de maatschappij hoor je als jongen stoer te zijn en geen meisjesdingen te doen. Op een kinderfeestje sloot ik mij aan bij de meisjes. Ik was pas een jaar of vier, maar werd door iedereen uitgelachen. Het werd een soort trauma. Ik dacht: als ik eerlijk ben, dan maken mensen mij belachelijk. Dat moet ik niet meer doen.

Ik bleef een flamboyant kind en als tiener omringde ik mij met meiden. Op mijn veertiende dacht ik voor het eerst: Oh God, ben ik geen vrouw? Ik weet niet waarom ik dat dacht, ik wist bijvoorbeeld niet eens wat een transpersoon was. Ik hield mijn mond erover. Op mijn zestiende kwam ik uit de kast en vertelde ik mijn ouders dat ik op mannen viel. In de machocultuur van Suriname zou ik een makkelijk doelwit zijn als ik mijn identiteit uitte. Ik probeerde daarom iedereen het naar de zin te maken. Dan zou niemand mij pesten of uitschelden. Maar dat was de buitenkant. Ik droeg eigenlijk een masker om mezelf te beschermen.

In Nederland is queer zijn minder taboe. Hier bestaat de ruimte voor zelfontdekking, en met die mindset kwam ik naar Diemen. De universiteit was fantastisch, maar op persoonlijkheidsvlak was ik enorm zoekende naar wie ik was. Ik kom graag in het Diemerbos als het allemaal te veel is. Daar kan ik echt tot rust komen. Ik besloot mij aan te sluiten bij de ballroom community, daar kwam ik in contact met de dansstijl voguing: een expressievorm gemaakt door transvrouwen uit de jaren 70. Het paste perfect bij mij. Op hoge hakken kon ik voor het eerst mezelf zijn.

Ik kwam steeds meer tot bloei en stelde mezelf opnieuw vragen over mijn gender. Mijn haar liet ik groeien, ik droeg rokken en make-up. Ik was 20 en dacht: Ja, dit is wie ik ben. Het ging soepel en geleidelijk en in dat proces heb ik ook stap voor stap mijn ouders meegenomen. Mijn broer was ook super accepterend. Mijn familie heeft mij de zelfverzekerdheid gegeven om mijn eigen keuzes te maken. Ik wilde niet meer luisteren naar de pestkoppen van vroeger of negatieve meningen horen over queer mensen. Ik koos voor mezelf en ik heb nooit meer omgekeken.

Sinds een paar jaar zit ik in transitie en gebruik ik hormonen. Ik kwam in contact met de genderzorg als patiënt en (toekomstig) arts. Daar heb ik zoveel meegemaakt: van lange wachtlijsten tot zorg die niet goed op elkaar is aangesloten. Dat moet beter en daar wil ik mij voor inzetten. Ook wil ik mijn ervaringen delen over hoe het is om transarts te zijn. Mijn trans en queer zijn heeft mij zoveel moois gebracht, dat had ik vroeger nooit kunnen bedenken.

Jade (23 jaar)

Arts in opleiding, co-programmamanager bij Ballroom Pride, vogueing danseres, transvrouw

Foto's: Shane van Hattum