Tini Karbet-Mast

‘Ik heb heel Diemen gebouwd zien worden.’

Tini Karbet-Mast noemt zichzelf een echte Diemenees: ‘Ik heb altijd alleen maar in Diemen gewoond. Ik wil hier nooit meer weg. Ik ben in Diemen geboren en opgegroeid en ik wil er ook in een kleed of een sacrofaag uit. Ze moeten me netjes opruimen. Ik wil geen rotzooi achterlaten in Diemen. Maar ik hoop nog wel even door te gaan.’

“Heden is er jool. Diemen heeft een nieuwe school. De oude school is waarachtig al van 1883. Diemens’ opa’s onverveerd hebben daar het ABC geleerd, in de school daar aan de Ouderkerkerlaan.” Ik ken het oude lagere-schoollied nog helemaal uit mijn hoofd. Ik ben geboren op het Rode Dorp – dat is nu helemaal weg. Mijn geboortedag was een heel bijzondere dag: 26 juni 1945 was de eerste van drie feestdagen om te vieren dat de oorlog was afgelopen. Ik heb in mijn leven op verschillende plekken in Diemen gewoond: als kind op de Harmonielaan, op mijn 17e  in een boerderij op de Ouddiemerlaan en toen dat te klein werd met drie kinderen kregen we van de gemeente een woning in de Kievietstraat. Daarna zijn we verhuisd naar het huis waar ik nu nog steeds woon. Dat is nu 50 jaar geleden. Toen was ik 30, nu ben ik 80. En nog steeds woon ik hier met veel plezier. Mijn jongste zoon woont met zijn vrouw en drie jongens schuin tegenover mij. We hebben veel aan elkaar. Mijn schoondochter vraagt vaak of ik nog wat nodig heb; ik vang de kinderen op na school of crèche. Ik hoop hier nog wel even door te kunnen gaan. Ik heb wel last van hartfalen maar ben net weer voor een jaar gezond verklaard. Gewoon niet te veel bij stilstaan van “jakkes, wat voel ik nu?”. En niet steeds binnenblijven. Al vind ik dat ook wel fijn: ik schrijf boeken vol met recepten. Voor de kinderen. Kunnen ze koken. Ze zijn veel te makkelijk met bestellen.‘

Op de plof naar gymnastiek

Ik bewaar de beste herinneringen aan de tijd dat ik nog thuis bij mijn ouders op de Harmonielaan 38 woonde. We waren niet rijk, maar ik kwam uit een warm nest. Aanvankelijk waren we met zijn zevenen: ik heb één broer en drie zussen. Op mijn 9e kreeg ma de kolder in d’r kop en kwam er nog een zusje bij. Het was een fijn, gezellig gezin. Schat van een pa en een heel lieve moeder; je had altijd een arm om je heen. Mijn vader kon heel mooi tekenen en schilderen. De hele familie heeft werken van hem hangen. Voor ons maakte hij speelgoed. Twee keer in de week bracht hij mij en mijn zusje naar turnen. Op de plof: een oude Berini (brommertje). Ik heb hem maar één keer kwaad gezien. Maar bij ons thuis werd niet gemept. Pa zei: “ik heb ze nog nooit een timmer verkocht en ik doe het ook niet.” We gingen twee keer per jaar met het trammetje naar C&A in Amsterdam, vanaf mijn derde. Dat was een heel avontuur: lopen naar Betondorp en dan met lijn 9 – achterlangs bij het Centraal Station - naar de stad.  Als jonge meisjes hielpen wij moeder in de huishouding. Als ma had gewassen en gestreken moesten wij sokken stoppen, kleding verstellen, knoopjes aannaaien. Met de radio aan: Paul Anka, The Everly Brothers. Ik zat op de Nijverheidsschool op de Hogeweg. Aan de overkant zat een jongensschool. Wij hadden alleen maar meiden; zij alleen maar jongens. Dus dat was dolle pret. De jongens van Diemen wilden niet dat de Amsterdamse jongens hiernaartoe kwamen omdat ze de meisjes wegnamen. Soms werd er in het dorp geknokt: de nozems tegen de boeren. Maar het liep nooit uit de hand, hoor. Ik heb ook nog een blauwe maandag gewerkt! Echt waar! Bij Gestettner, een offset- en papierdrukkerij aan de Muiderstraatweg in een groot gebouw waar nu advocaten en notarissen zitten. Ik was daar inpakster. Ik ben er weggegaan omdat ik zwanger was.’

Vijf generaties vrouwen

‘Mijn man kwam uit een gezin van twaalf kinderen (7 zonen en 5 dochters). Wij woonden naast elkaar, zijn samen opgegroeid. Je had niet veel keus in zo’n klein dorp. Maar het heeft heel goed uitgepakt: we hebben een fantastisch leven gehad samen. We kregen drie kinderen in drie jaar tijd. Daarna kregen we nog twee zoons – zat er eindelijk eens twee jaar tussen! Ik heb jaren als tramconducteur gewerkt. Nadat Alex in 2012 was overleden, vroeg mijn oude baas of ik weer op de tram wilde komen werken. Dat heb ik toen nog 5 jaar gedaan: tussen mijn 65ste en 70ste. Toen vond ik het wel mooi geweest. Ondertussen breidde onze familie zich verder uit. Een tijd lang waren wij met vijf generaties vrouwen: kleindochter, dochter, oma, overgrootmoeder en over-overgrootmoeder.

Veel veranderd 

‘Ik heb heel Diemen gebouwd zien worden. De Ouddiemerlaan, de Kievietstraat en de Ouderkerkerlaan waren er voeger ook al. En de Bickerstraat. Mevrouw van Gelderman runde daar een VéGé-winkeltje. Dat was een kleine supermarkt. Daarnaast zat slager Havekotte, waar ik een pondje gehakt, speklappen of een stuk spek kocht. Het assortiment was toen nog niet zo uitgebreid als nu. Later kwam er ook een goud- en zilversmid (Van der Griend.) Die heeft nog gaatjes in mijn oren geprikt: ik kreeg oorbelletjes van mijn oma.  Ik herinner me de manifacturenwinkel ook nog goed. Die verkochten mooi ondergoed. En als er een baby was geboren, kocht je daar een pakje of een jurkje. Toen ik een jaar of 15/16 was kon je boodschappen doen op de Arent Krijtsstraat. Mijn kinderen hebben nog op de oude Petrus- en Mariaschool gezeten. Op de Ouddiemerlaan en de Ouderkerkerlaan stonden prachtige boerderijen. Die zijn ook allemaal weg. Ik haal het beeld terug met foto’s. En als ik mijn ogen sluit zie ik sommige dingen nog zo voor me. Ik zie dan het Diemen van nu én het Diemen van vroeger. Wat er veranderd is in Diemen sinds die tijd? Bijna alles! Maar vooral ook de mentaliteit. Niet van de jongeren, maar van de volwassenen. Veel mensen hebben tegenwoordig een heel kort lontje: als je er niet langs kan, ga je er maar overheen. Dat zijn import-Diemenaren. Tegenwoordig ken ik natuurlijk veel minder mensen dan vroeger. Toen kende ik bijna iedereen. Ik kwam soms het winkelcentrum niet uit omdat ik met iedereen kletste. Het is nu wat stiller om me heen. De kinderen hebben het allemaal druk. Gelukkig komen ze geregeld langs. Zij zijn gek op mijn zuurkool met worst, draadjesvlees en appelmoes. En na het eten een potje kaarten. Ik ben wel vaker alleen dan vroeger maar ik  voel me niet eenzaam, want ik vermaak me kostelijk. Vroeger met handwerken, borduren en breien. Tegenwoordig maak ik painting kaarten.’

Zelfstandig & zelfredzaam

‘Ik red me prima. Ik heb nog niet eens een rollator. Ik doe mijn hele huishouden nog zelf. Behalve de ramen buiten lappen: dat doet de glazenwasser. Maar verder? Ik stofzuig, dweil, stof: zolang ik het zelf kan doen, doe ik het zelf. Ik heb liever dat iemand die het niet meer kan hulp krijgt. Ik vind het fijn dat ik nog steeds op mezelf kan wonen. Toch ga ik me inschrijven voor een 50+-appartement in de Harmoniehof: voor een kleiner huis dan ik nu heb, zonder tuin. Als dat over vijf jaar klaar is, ben ik 85. Dan hoef ik geen trappen meer te lopen. Dat doe ik nu nog wel:  twee grote trappen naar boven en beneden met vaak iets in mijn handen. En een oud huis ga ik ook niet meer opknappen. Kom op zeg! Ik heb veel te danken aan de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. De WMO is het mooiste wat er is. 
Ik krijg ondersteuning van de gemeente. Dan laat ik me ophalen door de Valies. Als het bijvoorbeeld een beetje hard waait, dan zit ik met die tunnel onder het spoor. Met dat hart van mij…En ook met een stevige wind durf ik niet te fietsen. Verder pak ik nog regelmatig de fiets. Bijvoorbeeld naar de Jumbo in Diemen Noord. Lekker boodschappen halen en meenemen in mijn fietstas.’

Blij met de burgemeester

Wat er nu beter is in Diemen dan vroeger? Nou, bijna alles eigenlijk. Vroeger reed de politie bij wijze van spreken nog op een ezel. Ik ben heel tevreden over het beleid van de gemeente. Er wordt bijvoorbeeld veel aandacht besteed aan de openbare ruimte. Natuurlijk is er in de loop der jaren wel het een en ander veranderd. Een klein voorbeeldje: vroeger kostte het ophalen van het vuil 10 gulden; nu 40 euro. Mijn wijk (Buitenlust) was vroeger een beetje te deftig. Nu is het veel gemengder. Er zijn veel mensen van buiten komen wonen. Vind ik prima. En ik ben heel blij met onze burgemeester. Ik vind hem een geweldige vent: de beste burgemeester die Diemen ooit heeft gehad. Hij komt regelmatig met ons lunchen in de buurtkamer. Als je me vraagt wat hetzelfde moet blijven in Diemen zegt ik: de burgemeester!’ 

Belangrijkste ontwikkeling

De winkelcentra

Beste vernieuwing

Het huidige beleid van de gemeente. En de aandacht voor de openbare ruimte.

Graag behouden

Vooral wat er nog over is van het oude Diemen.

Verjaardagswens voor Diemen: 

‘Dat we leuke feestjes kunnen blijven vieren als Diemenaren en Diemenezen. En dat we elkaar blijven ontmoeten.’

Diemens paspoort

• Naam: Christine (Tini)  Karbet-Mast
• In Diemen  vanaf: 26 juni 1945
• Aantal jaar in Diemen: 80 jaar
• Familie: twee broers en drie zussen
• Getrouwd met/weduwe van: Alex (in 2012 overleden)
• Eigen gezin: zes kinderen (twee dochters en 4 zonen, nu 63, 62, 61, 58, 54 en 39)
• Woont: Diemen-Centrum
• Blij met: de burgemeester