Marianne Stam

‘Ik  heb eigenlijk niks te mopperen!’

Marianne Stam (nee, geen familie van de chocolaterie) woont hier al 47 jaar. Ze begon in Diemen-Zuid, verhuisde een paar keer binnen Diemen en woont nu in Diemen-Centrum. Ze is een blije Diemenaar: ‘Ik  heb alleen maar mooie herinneringen en fijne ervaringen met het leven in Diemen.’ Niks te mopperen dus.

Koffie met de dames van de naaiclub

‘Nee, ik ben geen familie van de Stams van de chocolaterie. Dat vraagt iedereen. Mijn man en ik komen ook niet uit Diemen, maar uit Amsterdam; ik ben in de Watergraafsmeer geboren. Net als mijn oudste zoon. Wij wilden naar Diemen verhuizen omdat mijn schoonvader hier hulp nodig had. Toen ik hoorde dat wij een huis konden krijgen in de Tarwekamp, heb ik gelijk “ja” gezegd. “Hoe kon je dat nou doen?!” vroeg mijn man later. Maar ja, ik dacht: eerst Diemen maar in en dan zien we wel verder. Ik heb geen moment spijt gehad van die beslissing. Ik woon nu 47 jaar in Diemen en ben hier inmiddels helemaal gesetteld. Ik heb nog nooit op zoveel clubjes gezeten als hier. In Amsterdam deed ik dat niet; ik kende daar ook amper iemand. Dat is dan toch dat dorpse. Ik heb bijvoorbeeld dertig jaar op de operettevereniging gezeten hier. Mijn man maakte de decors. Ik ben er zo’n jaar of vier/vijf geleden vanaf gegaan omdat ik de liederen niet meer kon onthouden. Ik volgde ook een bloemschikcursus, een schildercursus en zo rol je steeds verder. Ik zit ook nog steeds op de hobbyclub. Elke maandagochtend zitten we samen met de dames van de naaiclub in de Omval en drinken we koffie of thee. Zo leer je elkaar kennen. Je stimuleert elkaar, maar het is vooral ook  heel gezellig. En je kent de burgemeester. Zit je zomaar ineens naast hem te praten op een bankje!’

47 jaar in Diemen op zes adressen

‘Ik heb het uitgezocht in de correspondentie van de Woningbouw. Mijn man en ik zijn Diemenaren. We kwamen uit de Watergraafsmeer en zijn in januari 1979 in Diemen gaan wonen. Wij waren toen beiden begin dertig. Mijn schoonouders en de rest van de schoonfamilie woonden hier toen al. Wij woonden eerst in de Tarwekamp in Diemen- Zuid. In 1983 zijn we verhuisd naar een eengezinswoning mét tuin in de Schelpenhoek – dat was toen nieuwbouw. Ik was hoogzwanger van onze tweede zoon Justin en wij wilden er heel graag een huis hebben. Dus ik naar de wethouder om te vragen of en hoe we daar een woning zouden kunnen krijgen. De wethouder zei dat je daarvoor “25 punten” (gebaseerd op je woongeschiedenis) zou moeten hebben; wij hadden er maar 20. Gelukkig dacht de wethouder mee: hij raadde ons aan naar onze huisarts te gaan en te zeggen dat wij een astmatische zoon hadden en daarom weg moesten uit ons oude huis omdat dat vlak bij een metrostation was. Daardoor kregen we er 5 punten bij en waren we er. Op zich een prima huis. Mét een tuin. Maar toch had ik het daar niet zo naar mijn zin: het was een groot huis waar ik veel werk aan had. En ik kwam erachter dat ik toch niet zo van tuinieren hield.  Na ruim 10 jaar zijn wij verhuisd naar een vijf-kamerwoning in Meerkoet, waar we bijna 11 jaar hebben gewoond (1993-2004). Vandaaruit naar de Rode Kruislaan. De jongens vonden dat maar niks; het was een oud huis en de kamertjes waren klein. Na mijn mans pensioen hadden wij minder geld te besteden. We moesten de bakens verzetten en zijn weer verhuisd. Ik heb in alle huizen met veel plezier gewoond. En het fijne is dat mijn twee zoons Robin (49) en Justin (43) inmiddels hier ook met hun gezinnen wonen! Allemaal in Diemen en allemaal te belopen. Inmiddels wonen we hier al 47 jaar! Ik wilde nog wel verhuizen naar zo’n nieuwe seniorenwoning in het Hof van Saan, maar mijn man wil dat niet. We blijven hier dus wonen, misschien met thuiszorg. Ach, we zitten hier goed. Als de lift het maar doet.’ 

Steeds groter

‘Wij hebben Diemen in de loop der jaren steeds groter zien worden. We hebben bijvoorbeeld in Diemen-Zuid de Anne Frankwijk en de Schelpenhoek gebouwd zien worden. En heel Diemen-Noord. Nu Diemen zoveel groter is geworden, kom je op straat steeds meer mensen tegen die je niet kent. Doordat ik in veel clubjes heb gezeten, ken ik gelukkig nog best redelijk veel mensen. 
Diemen groeit mee met alle ontwikkelingen. Zo moest het winkelcentrum in Diemen-Centrum worden uitgebreid. Ik heb daar toen nog tegen geprotesteerd. Wij wilden geen grote ketens maar kleine winkeltjes. Of in ieder geval: óók kleinere winkels. Maar ik moet zeggen dat het winkelcentrum wel mooi is geworden. Diemen gaat mee met de tijd. Breidt steeds meer uit. Ik heb er niet zo vreselijk veel erg in gehad; je gaat er gewoon in mee. Er zijn meer medische voorzieningen gekomen. En bij het marktplein waar vroeger de bieb zat, zit nu iets Turks. Ik hoef er niet heen maar ik hoop dat buitenlandse mensen er gebruik van gaan maken. Wij komen eigenlijk nooit in die nieuwere delen van Diemen zoals Diemen-Noord, Diemen-Sniep of Holland Park. Wat daar gebeurt, gaat helemaal langs ons heen. Die wijken zijn voor ons moeilijk te bereiken. Ja, wel met de auto maar wij zijn één keer helemaal verkeerd gereden in Diemen. Zagen we ineens een enorme huizenmassa en konden we de weg niet meer vinden. Dat benauwt me dan wel een beetje.’

De buurtkamer

‘Met het ouder worden loop je tegen allerlei dingen aan. Dat je merkt dat sommige dingen toch echt niet meer zo makkelijk gaan als vroeger. Zolang je werkt, gaat alles nog. Nu ga je er toch maar eens over denken om je op te geven voor de regio-taxi en de Valies. Dat kan allemaal hier. Goh! Geweldig! Ik vind dat Diemen veel doet voor ouderen. Je hoeft je niet te vervelen. Misschien is het niet speciaal voor ouderen, maar het zijn wel bijna altijd ouderen die er gebruik van maken. Bijvoorbeeld bij ons in de Buurtkamer. Morgenochtend is daar bijvoorbeeld stoelyoga, waar we naartoe gaan. Maandag is er een inloop. Dan kun je er je koffie komen drinken. Dat doen wij ook wel eens. Ook de wijkregisseur is een aanwinst. Die kun je van alles vragen. Laatst waarschuwde iemand bijvoorbeeld voor nep-agenten. Dan is het fijn dat iemand je tips en informatie daarover kan geven.  Met het vijfjarig bestaan van de buurtkamer eind vorig jaar kwam de burgemeester ook even langs. Hier in de buurt wonen ook buitenlandse mensen. Die zien we helaas niet zo vaak in de buurtkamer. Maar ja, die hebben vaak nog kleine kinderen. Alleen bij het Suikerfeest – met allemaal lekkere hapjes - komen ze langs. Dat vinden ze leuk.’

Eigenlijk niks te mopperen

‘Ik heb eigenlijk niks te mopperen over Diemen. Ik heb alleen maar mooie herinneringen aan en fijne ervaringen met het wonen in Diemen. Al die leuke contacten die ik in de loop der jaren heb opgedaan omdat ik overal in zat: met burgemeester de Hon bijvoorbeeld en burgemeester Koopmanschap. Ik denk ook nog graag terug aan de Santekraam -  de voorloper van het Diemer Festijn. Wethouder Nico Portegijs kwam altijd trouw naar de sporthal als we iets aan het opbouwen waren voor een operettevoorstelling. Sprak hij me aan en vroeg-ie of ik hem even bij kon praten over verschillende zaken. Het leuke aan Diemen is dat de lijntjes zo kort zijn. Je komt makkelijk in contact met de burgemeester en de wethouders. Als je niet meer zo mobiel bent, zijn ook het spoor en zo’n groot winkelcentrum in je buurt heel fijn. Ja, ondanks mijn vroegere protesten vind ik het Diemerplein toch wel oké! Ook met de bibliotheek en de Omval ben ik heel blij. Ik hoop dat Diemen zo blijft: zelfstandig – niet opgeslokt door Amsterdam - , korte lijntjes en met de voorzieningen die er nu zijn. En dat de tram en de trein hier blijven stoppen. Ik zou ook graag willen dat het dorpse behouden blijft. Laatst zag ik een zwaan de weg oversteken met een aantal kleintjes achter zich aan. Mensen maakten foto’s en waarschuwden bestuurders dat ze rustig moesten rijden want die zwaan kijkt niet op of om.  Ge-wel-dig! Dat is echts dorps; dat zie je verder nergens. Dat moet je erin houden!’

Diemens paspoort

• Naam: Marianne Stam  
• In Diemen vanaf: 1979
• Aantal jaar in Diemen: 47 jaar
• Getrouwd met: Cees Stam (83)
• Eigen gezin: twee zoons van 49 en 43
• Woont: Diemen-Centrum
• Blij met: eigenlijk alles: ik heb niks te mopperen!

Belangrijkste ontwikkeling

Ik heb er een paar: onder meer de trein, het winkelcentrum in Diemen-Centrum, De Omval en de huidige bibliotheek.

Beste vernieuwing

Het winkelcentrum in Diemen Centrum: als je niet meer zo mobiel bent, is een winkelcentrum in de buurt heel fijn.

Graag behouden

Ik hoop dat Diemen blijft zoals het nu is: zelfstandig, met korte lijntjes. En dat de tram en de trein hier blijven stoppen. 

Verjaardagswens voor Diemen

Dat burgemeester Boog nog even mag blijven én dat Diemen zelfstandig blijft.