De Rietschuur

De Rietschuur is in de jaren ’50 van de vorige eeuw in opdracht van de stichting AGO gebouwd als onderdeel van een complex voor sociale werkvoorziening met het karakter van een landgoed. De opzet was tekenend voor de toenmalige opvatting over de gezondheidszorg en de omgang met patiënten met een verstandelijke beperking. Het gebouw is van de hand van architect Frank van Klingeren, in zijn tijd een van de meeste spraakmakende en controversiële architecten van Nederland. Zijn werk werd in sterke mate beïnvloed door de maatschappelijke vraagstukken die speelden.

Ook uit het ontwerp voor de Rietschuur spreekt zijn maatschappelijke betrokkenheid. In het gebouw bevindt zich een oorspronkelijke muurschildering van Pierre van Soest, met wie Van Klingeren vaker samenwerkte. Het pand is typologisch een zeldzaam exemplaar vanwege de vormgeving en uitvoering; de integratie van architectuur en kunstwerk is typerend voor de Wederopbouwperiode; het is bijzonder dat het gebouw – dat zo representatief is voor de tijdgeest in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw – grotendeels in oorspronkelijke staat behouden is gebleven. Vanwege de architectuurhistorische waarde, zeldzaamheidswaarde, gaafheid en cultuurhistorische waarde is behoud van het pand (inclusief muurschildering) gewenst.

 

The Rietschuur was built in the 1950s by order of the AGO foundation as part of a complex for sheltered employment, designed with the character of an estate. The layout reflected the prevailing views at the time on healthcare and the treatment of patients with intellectual disabilities. The building was designed by architect Frank van Klingeren, one of the most prominent and controversial architects in the Netherlands during his era. His work was strongly influenced by the social issues of the time.

The design of the Rietschuur also demonstrates his social engagement. Inside the building is an original mural by Pierre van Soest, with whom Van Klingeren frequently collaborated. The property is a rare example in terms of its design and execution; the integration of architecture and artwork is characteristic of the post-war reconstruction period. It is remarkable that the building—so representative of the spirit of the 1950s and 1960s—has largely remained in its original state. Due to its architectural and cultural-historical significance, rarity, integrity, and historical value, preservation of the building (including the mural) is desirable.